Calvin: ‘Ik wilde laten zien dat anderen ongelijk hadden’

BREUKELEN – Op de basisschool kon Calvin nog gewoon meekomen. Pas in de laatste twee jaren werd duidelijk dat leren hem meer moeite kostte dan een ander. Hij stapte over naar het praktijkonderwijs. Dat voelde eerst als een flinke teleurstelling. Maar met terugwerkende kracht kijkt hij daar nu anders op terug.

Calvin werkt bij Kansis en voelt zich daar op zijn plek. Hij is er graag, maakt grappen met collega’s en weet wat hij kan. “Hier ben ik gewoon normaal,” zegt hij

Bewijzen dat hij meer kon

De overstap naar het praktijkonderwijs bracht gemengde gevoelens met zich mee. Calvin moest afscheid nemen van zijn vrienden en had tijd nodig om te accepteren dat een reguliere vervolgopleiding niet passend was. Ook hoorde hij opmerkingen van mensen die dachten dat iemand op het praktijkonderwijs weinig zou kunnen of geen plek in de maatschappij zou vinden.

Die woorden kwamen binnen. “Op het begin dacht ik echt: is het zo dat ik echt niks kan?” vertelt Calvin. Maar na zijn eerste jaar op school zette hij een knop om. Hij wilde laten zien dat anderen ongelijk hadden.

Het praktijkonderwijs hielp hem om op een andere manier naar dingen te kijken. Hij kreeg meer tijd en leerde praktisch en creatief denken. In een kleine klas haalde hij uiteindelijk zijn diploma. Ook kreeg hij meer vrienden dan hij op zijn oude school had.
“Vanaf het tweede jaar dacht ik: ik ga laten zien dat ze allemaal ongelijk hebben.”

Toen werk te veel werd

Na school ging Calvin aan het werk bij Kruidvat. Hij hield het daar ongeveer anderhalf jaar vol. Maar het werk vroeg veel van hem. Door zijn autisme vindt hij het lastig wanneer dingen anders lopen dan hij het in zijn hoofd had bedacht of wanneer hij steeds van alle kanten wordt aangestuurd. Ook kon hij het tempo niet altijd bijhouden.

Daarnaast kreeg hij lichamelijke klachten. Het werk werd te zwaar voor zijn rug en schouders. Uiteindelijk nam Calvin zelf ontslag. Het was geen makkelijke beslissing, maar hij voelde dat het niet meer ging.

“Fysiek ging het niet meer. Mentaal ging het niet meer. Ik zat er echt doorheen.”

Via zijn praktijkschool kwam Calvin vervolgens in contact met Kansis. Hij had er nog nooit van gehoord en wist niet goed wat hij kon verwachten. Toch besloot hij te gaan kijken. Die eerste kennismaking voelde meteen goed. Het was niet te druk en de mensen waren aardig.

Een plek zonder hokjes

Bij Kansis kreeg Calvin de tijd om te wennen. Collega’s waren in het begin soms wat afwachtend, vertelt hij, maar dat veranderde toen ze elkaar beter leerden kennen. Hij voelt zich gerespecteerd en niet langer anders dan anderen.

Calvin werkt vijftien uur per week, verdeeld over vijf ochtenden. Hij vindt het fijn dat hij verschillende taken kan doen: zware en lichte, makkelijke en moeilijke. Hij kent zijn werk goed en wil voorlopig niet weg. “Tien, vijftien jaar wil ik hier nog wel blijven. Minimaal.”

Ook buiten het werk kijkt Calvin met meer vertrouwen naar zichzelf. Hij woont nog thuis en is zijn ouders dankbaar voor alles wat zij voor hem doen. Ooit hoopt hij zelfstandig te kunnen wonen. Voor nu is hij vooral blij met de rust en de zekerheid die hij bij Kansis heeft gevonden.

Calvin heeft een eenvoudige boodschap voor jongeren die twijfelen of zo’n plek iets voor hen kan zijn: “Kom gewoon eens bij Kansis Breukelen kijken en zie hoe het echt is.”